جامعه. امید بانوان؛ سیدجواد حسینی، رئیس سازمان بهزیستی کشور، در دیداری با مقامات بین‌المللی حوزه مددکاری، بر اولویت‌بندی حمایت از زنان سالمند در برنامه‌های این سازمان تأکید و جزئیات حمایت‌های مالی و اجتماعی از آنان را تشریح کرد. 

حمایت ویژه از زنان سالمند: 

حسینی با اشاره به شناسایی ۵۱ هزار زن سالمند تنها در کشور، گفت: توانمندسازی و رسیدگی به مشکلات این گروه در دستور کار ویژه قرار دارد. وی اعلام کرد: «برای ۲۴۲ هزار سالمند دارای معلولیت، حق پرستاری پرداخت می‌شود که مبلغ آن برای خانواده‌های نگهدارنده سالمند در منزل، ماهانه ۴ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان است. این حمایت مالی می‌تواند بار بزرگی از دوش خانواده‌هایی بردارد که غالباً زنان، نقش مراقب اصلی را بر عهده دارند.»

برنامه‌های اجتماعی برای مقابله با تنهایی: 

رئیس بهزیستی با بیان اینکه ۶۰ درصد سالمندان، تنهایی را بزرگ‌ترین مشکل خود می‌دانند، از ایجاد پاتوق‌های سالمندی برای ایجاد تعامل اجتماعی خبر داد. وی افزود: «برای زنان سالمند تنها، برنامه‌های توانمندسازی، پاتوق‌های سالمندی و حتی موضوع ازدواج مجدد در نظر گرفته شده است.» این برنامه‌ها با هدف بهبود کیفیت زندگی و کاهش انزوای اجتماعی طراحی شده‌اند. 

ساختار خدمات با رویکرد خانواده‌محور: 

حسینی رویکرد اصلی سازمان را خانواده‌محور خواند و گفت به همین دلیل، مراکز شبانه‌روزی کاهش و مراکز روزانه و خانه‌های حمایتی کوچک افزایش یافته‌اند. هدف، حمایت از سالمندان به ویژه زنان سالمند در بستر خانواده و محیط آشنا است. در همین راستا، سه هزار مراقب رسمی و ۲۵۰۰ مراقب غیررسمی آموزش دیده‌اند. 

آینده‌نگری درباره سالمندی زنان: 

رئیس سازمان بهزیستی با هشدار درباره سرعت بالای سالمندی در ایران گفت: «پیش‌بینی می‌شود تا سال ۱۴۳۰ بیش از ۳۰ درصد جمعیت کشور سالمند باشند.» از آنجایی که زنان امید به زندگی بالاتری دارند و تعداد زنان سالمند تنها از مردان بیشتر است، این بحران می‌تواند تأثیر نامتناسبی بر جامعه زنان داشته باشد. برنامه‌هایی مانند لایحه حقوق سالمندان که مراحل اداری را طی می‌کند، می‌تواند چارچوب قانونی محکمی برای حمایت از این قشر ایجاد کند. 

چالش سالمندی در ایران: 

رئیس سازمان بهزیستی با بیان اینکه ۱۴ درصد جمعیت ایران سالمند هستند، سه ویژگی بحران سالمندی در کشور را برشمرد: 

۱. سرعت بسیار بالا (سالمندی ایران در ۳۰ سال رخ داده، در حالی که میانگین جهانی ۸۰ سال است) 

۲. چندلایه بودن (همراهی با معلولیت، فقر، بیماری و تنهایی) 

۳. تأخر ساختاری (برنامه‌ریزی متناسب با این سرعت ارتقا نیافته است). 

تجربه بین‌المللی: 

در این نشست، عمران جمیل از سنگاپور، تجربه موفق ایجاد مراکز مشترک برای سالمندان و کودکان را توضیح داد؛ طرحی که در ایران نیز با نام «دست‌های مهربان» در حال اجراست تا پیوند بین‌نسلی تقویت شود. مهد هیزان از مالزی نیز با تحسین برنامه‌ریزی ایران گفت: «ایران ظرفیت‌های ارزشمندی دارد که جهان از آن بی‌خبر است.»