«اسبنورد»؛ روایتی از زخمهای خشونت و تبعیض بر پیکر خانواده
کارگردان نمایش «اسبنورد» با تأکید بر نقش اجتماعی تئاتر گفت این اثر با روایت زندگی خانوادهای گرفتار خشونت، استبداد و تبعیض، تلاش میکند مخاطب را به تأمل درباره پیامدهای سرکوب، هویت و مناسبات قدرت دعوت کند؛ زیرا به باور او، تئاتر فراتر از یک فعالیت اقتصادی، مسئولیتی فرهنگی و اجتماعی بر دوش دارد.
هنر.امید بانوان؛ هستی حسینی، کارگردان نمایش «اسبنورد»، درباره تازهترین اثر خود توضیح داد: این نمایش، تولید تئاتر مستقل تهران است و داستان خواهر و برادری را روایت میکند که سالها در سایه پدری مستبد، مردسالار و خشن زندگی کردهاند.
به گفته او، تولد فرزندی که با هنجارهای رایج جامعه متفاوت است، زنجیرهای از اتفاقات تلخ را رقم میزند و سرنوشت اعضای خانواده را دگرگون میکند.
وی افزود: «اسبنورد» به تدریج لایههای پنهان این خانواده را آشکار میکند و نشان میدهد چگونه خشونت، تبعیض و سرکوب میتواند آینده انسانها را تغییر دهد. این نمایش در کنار روایت داستان، به موضوعاتی همچون هویت، استبداد و انتقام نیز میپردازد.
تئاتر؛ بستری برای گفتوگو با جامعه
حسینی درباره فاصله دو ساله خود از صحنه تئاتر گفت این وقفه تصمیمی آگاهانه برای مطالعه، پژوهش و تولید متنی دغدغهمند بوده است. به گفته او، نمایشنامه «اسبنورد» که به قلم مهدی کوشکی نوشته شده، بازتابی از مسائل و دغدغههای جامعه امروز است و تلاش میکند مخاطب را به اندیشیدن و گفتوگو دعوت کند.
او با اشاره به مشکلات اقتصادی حوزه تئاتر تأکید کرد اگر نگاه صرفاً اقتصادی حاکم باشد، ادامه فعالیت در این عرصه توجیهی ندارد، اما تئاتر برای هنرمندان تنها یک شغل نیست؛ بلکه مسئولیتی فرهنگی و اجتماعی است که باید به طرح مسائل انسانی و اجتماعی بپردازد.
هنر در جستوجوی راهی برای بیان حقیقت
این کارگردان درباره وضعیت امروز تئاتر نیز گفت هرچند محدودیتها بیان مستقیم را دشوارتر میکند، اما هنر همواره راهی برای سخن گفتن پیدا میکند؛ گاهی از مسیر استعاره، گاهی با زبان تصویر و حتی سکوت.
به گفته حسینی، اگر تئاتر از دغدغههای واقعی انسان فاصله بگیرد، ارتباط خود را با مخاطب از دست خواهد داد و آثار صرفاً تجاری جای آثار مسئلهمحور را خواهند گرفت.
وی همچنین یکی از مهمترین چالشهای تولید «اسبنورد» را ایجاد تعادل میان فضای واقعگرایانه و سوررئال نمایش عنوان کرد و افزود در این اجرا با بهرهگیری از طراحی مینیمال، تمرکز اصلی بر بازی بازیگران، ریتم روایت و فعال کردن تخیل مخاطب قرار گرفته است تا تماشاگر تنها بیننده نباشد، بلکه بخشی از روایت را در ذهن خود خلق کند.
سخن نکته
پژوهشهای حوزه سلامت روان نشان میدهد خشونت خانگی تنها آسیب جسمی ایجاد نمیکند؛ بلکه میتواند آثار بلندمدتی بر اعتمادبهنفس، هویت، روابط اجتماعی و سلامت روان اعضای خانواده، بهویژه کودکان، بر جای بگذارد.