یادداشت. امید بانوان؛ دوران بازنشستگی در تمام دنیا زمان استراحت، سفر و چشیدن ثمره یک عمر تلاش شناخته می‌شود، اما در جامعه امروز ما، این دوران برای بسیاری از پدران و مادران با خستگی روحی گره خورده است.

 روز ۲۵ ذی‌الحجه در تقویم ما به نام «روز خانواده و تکریم بازنشستگان» نام‌گذاری شده، اما آیا تکریم، تنها به یک تماس تلفنی چند ثانیه‌ای یا سر زدن‌های وظیفه‌ای خلاصه می‌شود؟ نگاهی به درون خانه‌های سالمندانِ تنها، روایتی دیگر از این تنهایی مدرن را آشکار می‌کند؛ تنهایی عجیبی که متر و معیارهای آن جابه‌جا شده است.

تفاوت غربت‌ها؛ تنهاییِ غریب در دو کوچه بالاتر!

این روزها فقط سالمندانی که فرزندان‌شان مهاجرت کرده‌اند، تنها نیستند؛ اتفاقاً برعکس، بسیاری با وجود آنکه فرزندان‌شان در شهر و دیار خودشان هستند، احساس غربت و تنهایی بیشتری را تجربه می‌کنند. شاید سالمندانی که فرزند مهاجر دارند، غریب به نظر برسند، اما از دور مدام جویای حالشان هستند؛ در حالی که وقتی فرزند در یک منطقه و حتی دو خانه آن‌طرف‌تر است، با خود می‌گوید «خب حالشان خوب است» و نیازی به سر زدن مدام نمی‌بیند! بسیاری از این پدران و مادران، بدون آنکه گله‌ای کنند در خانۀ تنهایی خود با متانت و وقار چشم‌انتظار یک تماس یا دیدار می‌مانند. آن‌ها با بزرگواری از دلسردی‌ها و بی‌حوصلگی فرزندان می‌گذرند تا آشیانه فرزندشان گرم بماند؛ اما افسوس که فرزندان خیلی دیر متوجه برکت حضور پدر و دعای خیر مادر می‌شوند.

رفع اعتشاش در روابط و محاسبات چرتکه‌ای فرزندان

برخی فرزندان گمان می‌کنند بعد از استقلال یا ازدواج، مسئولیت‌شان تمام شده یا این مسئولیت باید بین خواهر و برادرها تقسیم و نوبت‌بندی شود! پارادوکس ماجرا اینجاست: چطور همین افراد با وجود داشتن چند فرزند، هرگز تعهد و مسئولیت مادری و پدری خود را بین فامیل و دوستان تقسیم نمی‌کنند؟ چون حریم خانواده جدید برایشان واضح است، اما در مورد خانواده پدری، با تعارف، فرار از مسئولیت یا تقسیم کار غیرشفاف روبه‌رو هستیم. زمان آن رسیده که این اغتشاش بصری در روابط و مرزنگاری‌های بی‌منطق تعدیل شود و هر فرزند به تنهایی مسئولیت والدینش را قبول کند.

لحن‌های سنگین، نگاه‌های ساعت‌بین و محاسبات چرتکه‌ای برای کارهای درمانی یا اداری والدین، مثل تیر به قلب سالمندی می‌نشیند که روزگاری بدون هیچ منتی، جوانی‌اش را پای تک‌تک این فرزندان گذاشته است. بازنشستگی واقعی زمانی رخ می‌دهد که روح یک انسان از توجه خانواده‌اش ناامید و منزوی شود.

ویترین داغ امید بانوان

حق شادی برای سالمندان محفوظ است

افتتاح سوئیت‌های ویژه نگهداری از سالمندان در کرج

سهم جمعیت سالمند ایران تا ۳۰ سال آینده ۲ برابر می‌شود

سخن‌نکته

روانشناسان خانواده اصطلاحی دارند به نام «حضور باکیفیت». به جای اینکه هفته‌ای یک‌بار، خسته و کلافه، با فرزندانتان به خانه پدر و مادرتان بروید و کل وقت را سرگرم گوشی خود باشید، گوشی را کنار بگذارید، به چشمانشان نگاه کنید و بگذارید برایتان حرف بزنند؛ حتی اگر آن خاطره را صد بار تعریف کرده باشند. برای کارهای درمانی یا اداری‌شان، یک برنامه مشترک و دلی با خواهر و برادرهایتان بریزید، به طوری که پدر و مادر اصلاً متوجه هماهنگی پشت صحنه شما نشوند و احساس نکنند برای کارهایشان جلسه و نوبت‌بندی تعیین شده است!