یادداشت. امیدبانوان- «نسا جعفری»- شیعه مذهب غصه خوردن نیست، شیعه آیین در عزا مردن نیست. بارها شنیده‌ایم‌...دو ماه کامل عزاداری و البته روزهای دیگر سال هم، درگیر سوگواری...چه سرنوشت غمباری...!

 اما چقدر فرق است، میان شیعه‌ای که گرفتار رکود و‌ جمود شده و آن شیعه‌ای که غرق در کنش‌گری است. شیعه در طول تاریخ بشریت تنها مذهبی بوده که بی‌تفاوتی نسبت به نوع انسان برایش هیچگاه مرام و مسلک نشد.

 شیعه تنها مذهبی است که کشتار مظلوم را حتی در آمریکای وام‌دار روباه پیر استعمار، برنمی‌تابد. شیعه تنها مذهبی است که از جنگ حتی در مرزهای دشمنش آشفته می‌شود و برای فرونشاندن عطش عصیانگری، از آسایش سپاه نظام‌دارش می‌گذرد.

شیعه تنها مذهبی است که به مرزهای فراسرزمینی اعتقاد دارد و برای نوع بشر همانی را می‌طلبد که برای هموطن‌های درون مرزهای سرزمینی‌اش.

 شیعه تنها مذهبی است که با ظلم به هر شکل و وجهی هیچ‌گاه سر آشتی نداشته است. شیعه با بال سرخ شهادت تنها مذهب بالقوه، ظلم ستیز دنیاست نه چون پیروان انجیل تحریف شده، طالب صلحی بدون شرافت و نه چون تکفیری مدعی اسلام، مایل به خشونتی بدون اصالت.

سوگواره حسین(ع) شیعه را رشد می‌دهد. این یک غم نیست یک اعتراض است. اعتراضی تا ابد به هر آن چه در مسیر رشد انسان و‌ هدف خلقتش سنگ‌اندازی کند.

سوگواره حسین همایش اشک و آه نیست. که اگر بود در بطنش انگیزه‌سازی دیده نمی‌شد. آن‌هم انگیزه برای بذل جان، اشتیاق برای شهادت. سوگواره حسین غمگساری نیست بلکه انسان‌سازی است. انسان‌سازی برای جامعه غیر‌منفعل، جامعه مشتاق به رشد و جامعه آرمانی بشر‌.

 تکرار این سوگواره برای هزار و سیصد و اندی سال، اشک و غم این دنیا را بیشتر نکرده است که عشق والای معنوی را در تاروپود جان آدمی رسوخ داده است. پای روضه تنها اشک، عایدی انسان نخواهد بود. این کوله‌باری از مشق عزت است که رهاورد چای روضه‌هاست. کشتی حسین(ع) حتی تو را هم نجات می‌دهد بدون اینکه خودت بدانی، تویی که شیعه را غمگین می‌خوانی اما بهجت اوج‌ گرفتن روح‌‌زنگارگرفته را، زمانی مزه می‌کنی که نسیم غم و اندوه انسان‌ساز حسین(ع)، جانت را نوازش کند.